Alaska 2018, Dag 12: McCarthy – Gakona

Zondag 10 juni 2018,

De route voor vandaag:

De wekker staat om 7 uur en als we even later uit bed komen zien we dat het weer een mooie dag gaat worden vandaag. Terwijl we buiten een koffie drinken en wat zitten te internetten komt er een quad aanrijden met achterop onze gastvrouw Bonnie. Gisteravond heeft er de hele tijd een ambulance gestaan en toen die vertrok konden we niet zien of er ook een patiënt meegenomen werd. Nu we Bonnie zien terugkeren achterop de quad vermoeden we van wel. En inderdaad als ze even later komt aanlopen verontschuldigd ze zich dat ze nog geen ontbijt heeft kunnen klaarmaken. Ze is net terug uit het ziekenhuis in Valdez. Ze heeft last van hoge bloeddruk en ze reageerde gisteravond niet goed op haar medicatie en dus is ze gisteravond nog naar het ziekenhuis in Valdez gevlogen. Wij stellen haar gerust dat dit geen enkel probleem is en dat er belangrijkere dingen zijn dan een ontbijtje. En we hebben zelf nog genoeg bij ons, dus we redden ons wel.

McCarthy Road

We pakken de auto in en gaan beginnen aan de terugrit over McCarthy Road. Na ongeveer 25 mijl komen we aan bij het begin van de Crystalline Hills Trail. Deze trail is ongeveer 4 kilometer heen en terug. We beginnen vol goede moed en al vrij snel op het eerste deel komen we verse sporen van beren tegen. De beren-bellen gaan dus aan en iets behoedzamer vervolgen we onze weg. Na ruim een kilometer behoorlijk klimmen komen we aan bij het eerste viewpoint van de route. Omdat we niet het idee hebben dat het uitzicht nog mooier wordt en we worden aangevallen door vele muggen en muskieten besluiten we om te draaien.

Zeearend

We stappen weer in de auto en rijden verder de McCarty Road terug richting Chitina. Onderweg komen we maar enkele andere auto’s of campers tegen. Het is een stukje rustiger op deze (toch al rustige) weg in de ochtenden. Aangekomen in Chitina besluiten we om nog een keer O’Brian Creek Road te rijden. Daar hebben we immers 2 dagen geleden op het einde van de weg ook veel Zee-Arenden gezien. En inderdaad ook dit keer worden we niet teleurgesteld. Het is nog drukker met vissers en dus zijn ook de meeuwen en de zeearenden weer aanwezig. We genieten even van deze machtige beesten, maken de nodige foto’s en rijden dan weer terug naar Chitina.

Fishwheels

Van Vicky hebben we 2 dagen geleden ook nog de tip gekregen om bij het vliegveld de snelweg te verlaten en links langs het vliegveld naar beneden te rijden tot aan de rivier. Het is ongeveer 300 m onverhard rijden en dan staan we bij de rivier, bij een aantal Fishwheels. Leuk om ze ook van dichtbij te zien. Deze Fishwheels worden door de stroming van het water aangedreven en met een soort grote schepbakken wordt de zalm die net op het juiste moment voorbij moet zwemmen dan uit het water geschept. Super efficiënt zijn deze Fishwheels niet want ze vangen er geen honderden zalmen per dag mee. Maar ze draaien op waterkracht en dus kost het niets ook al vang je maar een tiental zalmen per dag. Helaas is de stroming net niet snel genoeg om ze ook rond te laten draaien. Ze schommelen wel in de stroming maar volledig ronddraaien wil maar niet lukken. We kunnen ze dus niet in actie zien.

Liberty Falls

We rijden naar Liberty Falls State Recreation Site waar we vanaf de parkeerplaats al foto’s kunnen maken van de watervallen. Er stroomt nog ontzettend veel water over deze watervallen. Aan de rechterzijde zien we een soort pad lopen wat ons nog dichterbij de watervallen brengt. Het pad loopt langs de rand van het water en we moeten goed op blijven letten. Na een 50 meter kunnen we naar beneden en komen we redelijk dicht bij de voet van de watervallen uit. Daar kunnen we nog betere foto’s maken. 👍

Na dit natuurgeweld rijden we door naar de Tonsina River Trail. Het kost ons alleen wel wat moeite om het startpunt te vinden. Daar waar we denken dat de trail moet starten staan wat huizen en we hebben al snel door dat we niet goed zitten. Als we daar wegrijden zien we ook pas het bordje staan: This is not the starting point of Tonsina River Trail. 😂 De volgende afslag lijkt er meer op. Tot we ook daar weer uitkomen bij huizen. We draaien ruim voor de huizen om en rijden terug naar de hoofdweg. En plots wordt onze auto ‘aangevallen’ door twee wild blaffende honden. Waarschijnlijk door hun eigenaar op ons afgestuurd om die vervelende toeristen weg te jagen. Beetje overbodig want we waren al op de terugweg en we zijn toch op respectabele afstand van de huizen gebleven.

En dan eindelijk een stukje verderop, langs een soort parkeerhaven langs de weg, zien we het bordje van de trail staan. We parkeren de auto, registreren ons in het logboek en beginnen te lopen. In het logboek hebben we al gezien dat het vochtig kan zijn op de route. We zijn dan ook een kleine kilometer onderweg en inderdaad beginnen er stevige plassen te ontstaan op het pad. Aangezien we nog een heel stuk moeten en niet kunnen inschatten of en wanneer het water ophoudt en steeds erger schijnt te worden moeten we ook deze trail opgeven en omdraaien.

We rijden weer verder en stoppen nog even bij het Wrangell-St. Elias National Park Visitor Center. Hier liggen ook twee korte trails maar beiden stellen niet zo heel veel voor en we laten ze dan ook voor wat het is. We hebben gisteren eigenlijk ook al meer dan genoeg gelopen. Bij het knooppunt met de Glenallen Highway gooien we de auto nog een keer vol. Langs ons staat een kerel die (een Amerikaan) die het allemaal niet helemaal snapt. Eerst heeft hij binnen de grootste moeite om de bediende zover te krijgen dat deze de pomp vrijgeeft. Iets met een creditcard die niet werkt. En daarna wil hij diesel in zijn auto te gooien. Als hij merkt dat de slang niet past komt hij pas tot de ontdekking dat hij de verkeerde brandstof wil tanken.

Onze auto krijgt een schoonmaakbeurt van de voorruit en ontzettend smerige achterruit en we rijden het laatste stuk naar onze overnachtingsplek. Onderweg krijgen we nog een stevige regenbui en onze smerige auto is nu iets minder smerig 😉. Aangekomen bij onze overnachtingsplek duurt het even voor we kunnen inchecken. Een grote zeearend heeft ergens in de vele mijlen bovengrondse stroomkabels een stroomstoring veroorzaakt en men is nog alles aan het opstarten. Als alles weer enigszins werkt krijgen we de sleutel van onze gezellige cabin. De bar is vanavond helaas gesloten, maar in het restaurant kunnen we ook bier van de tap krijgen. Volgens ons zijn ze ook hier pas net aan het opstarten want de kampwinkel was ook nog maar gedeeltelijk gevuld.

Als we de spullen in de cabin hebben gezet gaan we aan tafel voor een biertje en wat te eten. We bestellen bij de serveerster 2 biertjes. De serveerster verontschuldigd zich echter meteen: ze is te jong om te mogen drinken en in Alaska schijnbaar dus ook te jong om een bestelling met alcohol op te mogen nemen. Dus ze roept haar collega die ons wel een biertje mag schenken.

Overnachting: Gakona Lodge and Trading Post, Gakona
Vandaag gereden: 149 mijl (240 km)
Totaal gereden: 1416 mijl (2279 km)
Het weer vandaag: In McCarthy is het nog fris met 9 graden maar het zonnetje schijnt wel. Onderweg zien we snel de temperatuur stijgen naar uiteindelijk een heerlijke 20 graden. Vlak voor we bij het eindpunt zijn krijgen we nog een regenbui over ons heen. Maar dat geeft niet, de auto kon het wel gebruiken.

Terug naar dag 11Verder naar dag 13


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.