Alaska 2018, Dag 10: Valdez – McCarthy

Vrijdag 8 juni 2018,

De route voor vandaag:

Vandaag geen brandalarm wat ons deze ochtend wekt maar een telefoontje uit Nederland. Gelukkig pas om kwart over 7. Iemand wilde even informeren of wij nog op vakantie waren. Ja dus … 😠 En het tijdsverschil met Nederland is 10 uur. Dus ja, als het in Nederland dag is hebben wij nacht en andersom.

We luieren nog even wat op bed en kleden ons dan aan en gaan op tijd ontbijten. We moeten immers vandaag over de beruchte McCarthy Road naar McCarthy en Kennicott rijden. Deze weg is ongeveer 60 mijl lang en is grotendeels onverhard en je moet er 3 uur voor rekenen om deze weg te rijden. We pakken de auto in na het ontbijt, doen nog wat laatste boodschappen in Valdez, gooien de auto vol en vertrekken.

Bridal Veil Falls

We zijn net Valdez uit en we zien een vos de weg oversteken. Helaas hebben we geen foto’s of film kunnen maken want het ging allemaal te snel. Via Keystone Canyon verlaten we Valdez en stoppen daar nog even bij de watervallen die we onderweg tegenkomen: Horsetail Falls en Bridal Veil Falls. Van de laatste valt behoorlijk veel water naar beneden. Dit komt natuurlijk nu niet alleen van het smeltwater maar ook van het regenwater van de afgelopen nacht en ochtend.

Worthington Glacier

We rijden door en op de pas over de bergen rijden we weer tussen de sneeuw. Erg mooi om te zien. We bezoeken Worthington Glacier nog even maar door de sneeuw die er nog ligt kunnen we niet naar de gletsjer lopen. Het pad is niet zichtbaar en het is te gevaarlijk om de tocht te maken. Vlak voor we bij Kenny Lake Mercantille zijn staan we een minuut of 10 stil voor wegwerkzaamheden. Bij wegwerkzaamheden wordt hier vaak 1 rijbaan afgesloten en moet het verkeer wachten tot het tegemoetkomende verkeer weg is. Dan rijd er een pilot-car voor je uit en moeten de tegenliggers wachten. Een systeem wat best goed werkt en ook hardrijders bij wegwerkzaamheden voorkomt. De pilot-car bepaald immers je snelheid.

Oude auto/bloembak in Kenny Lake Mercantille

In Kenny Lake Mercantille gooien we de auto nog een keer vol. Gewoon om zeker te zijn dat we genoeg brandstof hebben om heen en terug de McCarthy Road te kunnen rijden. De dame bij de benzinepomp vraagt waar we naar toe gaan. Als we zeggen dat we naar McCarthy rijden krijgen we meteen een gids over het gebied en de weg in onze handen gedrukt en voor als we terug komen ook een gids van Copper center en de omgeving. Want volgens haar zit er geen Ranger Station in de buurt. Ze vraagt of we wel een overnachting geregeld hebben en niet op de bonnefooi gaan rijden. En ze laat ook nog even een oude spijker zien van de oude spoorweg die onder McCarthy road ooit heeft gelegen. En waarschuwt ons ervoor goed uit te kijken voor deze behoorlijk grote jongens die meteen je band vernielen.

Uiteraard allemaal heel erg goed bedoeld maar wel een vreemd verhaal over dat bezoekerscentrum dat er niet zou zijn. Want in Chintina zit toch echt een Ranger Station van Het Wrangel-St. Elias Chitina district waar ook McCarthy en Kennicott deel van uitmaken. Dat blijkt ook wel als we in Chitina aankomen want in het bezoekerscentrum maken we kennis met Park Ranger Vicky die ons enthousiast begroet met: You guys look like your driving to McCarthy today. Blijkbaar is aan onze neus al af te lezen wat we gaan doen. 😉 We krijgen ontzettend veel informatie van de enthousiaste Vicky over de McCarthy road en omgeving maar de meest waardevolle is wel de tip om O’Brian Creek Road nog even te rijden. Deze weg is bijna helemaal verhard, is ongeveer 2 ½ mijl lang, is een mooie weg en aan het einde wacht ons een verassing verzekert ze ons. Wat, dat vertelt ze ons natuurlijk niet. Dat moeten we zelf maar gaan bekijken.

Jonge zeearend

Voor we dus aan ons avontuur naar McCarthy beginnen rijden we op haar advies eerst deze weg. Onderweg zien we al een paar mooie uitzichten voorbij komen. Maar Vicky heeft gelijk de mooiste verrassing zit op het einde. Een 700 meter voor het einde wordt de weg onverhard en dan rij je naar beneden naar de rivier. Daar onderaan aangekomen barst het van de vogels: veel meeuwen maar ook zeearenden. Dat komt omdat alle sportvissers in het stroompje dat hier loopt hun vis schoonmaken. We genieten dan ook van de vele zeearenden die hier rondvliegen.

We rijden terug naar Chitina en beginnen aan onze tocht over de McCarthy Road. De eerste 17 mijl is een aantal jaar terug geasfalteerd, de resterende 43 mijl is onverhard en schijnt behoorlijk ruw te zijn. Geadviseerd wordt om niet harder dan 30 mijl te rijden. Aan het begin van deze weg komen we over Copper River Bridge en we zien links van ons een aantal Fishwheels in het water liggen.

Fishwheel

De bedding van Copper River is erg breed maar nu in het voorjaar met laag water is het een hele brede strook gravel met kleine stroompjes die er tussendoor lopen. We zien diverse auto’s op die gravel stroken midden in de rivier staan en gaan de boel verkennen met onze eigen auto. En inderdaad als je voldoende bodemvrijheid hebt kun je best een heel eind komen met je auto. Mits je de juiste punten weet te vinden waar je door kunt waden met je auto. We volgen een ‘local’ die de juiste route weet en komen tot vlak bij de Fishwheels. We stoppen even, maken foto’s en rijden weer terug naar de ‘verharde’ weg en vervolgen onze rit naar McCarthy.

Silver Lake View

We stoppen onderweg bij de nodige uitzichtpunten zoals Silver Lake View waar we de weerspiegeling van de bergen mooi kunnen fotograferen in het meer. Ook Kuskuluna River Bridge mag natuurlijk niet ontbreken net zoals de oude houten spoorbrug Gilahina Trestle. Nog een laatste stop bij Long Lake en we bereiken het einde van McCarthy Road. De gevreesde slechte condities van de weg blijken voor ons ontzettend mee te vallen. Het grootste deel van het onverharde stuk is nog vrij recent geëgaliseerd. Alleen de laatste 8 mijl zijn nog de oude beruchte oude ruwe slechte weg. Nog sterker: het onverharde gedeelte wat geëgaliseerd is ligt er eigenlijk beter bij dan het geasfalteerde gedeelte. En het gevaarlijkste onderweg waren niet de kuilen, maar de camper zonder remlichten die vlak voor ons ineens op de rem ging staan. Die konden we nog maar net ontwijken. We hebben dan ook maar 2 uur nodig gehad (de stops niet meegerekend) om McCarthy te bereiken.

Aspen Meadows B&B, Luxe Cabin

Onze B&B ligt nog een 2 mijl vanaf de McCarthy Road en ligt echt in ‘The Middle of No Where’. Daar worden we welkom geheten door Bonnie die ons onze ‘luxe’ cabin laat zien. Luxe betekend hier dat je niet naar een ‘out house’ hoeft voor je behoefte. Iets wat in Bear-country best wel luxe te noemen is. Verder is de cabin heel basic maar wel erg netjes en knus. Ze is pas net klaar om ook gasten te ontvangen vertelt ze ons. Omdat de lente hier pas laat op gang is gekomen is zij ook pas net een paar weken hier om alles weer in orde te maken. In de winter blijft er bijna niemand hier op het ‘einde van de wereld’. En in het voorjaar moet dan eerst alles gerepareerd en opgeruimd worden. De gasten die voor ons bij haar zouden verblijven heeft ze dan ook nog af moeten zeggen. Boffen wij even… Omdat gezellig uit eten of naar een bar hier in de omgeving een uitdaging kan zijn hebben we hier rekening mee gehouden en zelf avondeten meegebracht. We genieten in onze ‘luxe’ cabin dus van een koud biertje en hamburgers.

Overnachting: Aspen Meadows B&B, McCarthy
Vandaag gereden: 190 mijl (306 km)
Totaal gereden: 1261 mijl (2030 km)
Het weer vandaag: Het regent en is maar 9 graden als we in Valdez vertrekken. Gelukkig zien we op de pas al de lucht opklaren en langzaam maar zeker wordt het weer een mooie dag. Als we op McCarthy Road rijden schijnt het zonnetje en is het een aangename 16 graden. Toch krijgen ook op McCarthy Road nog een paar kleine buitjes over ons heen. Maar op onze eindbestemming schijnt de zon weer.

Terug naar dag 9Verder naar dag 11


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.